Op de Camping

Op de camping
21 februari

Met een aantal zodiac ritjes werd een groep van zo'n 30 waaghalzen in de middle of nowhere op een met ijs bedekte rots gedropt.
Het chemisch toilet stond op een prominente plek te pronken.
Alleen als het echt nodig zou zijn.....
We liepen over een spoor van diepe oude voetstappen naar de top van de konijnen heuvel (of toch pinquins?). Hier konden we zelf een geschikt plekje uitzoeken voor ons bivak. Het was natuurlijk nog veel te vroeg om te gaan liggen en dus hebben we het eilandje een beetje rond gelopen en genoten van een prachtige zonsondergang. Om half twaalf begon het redelijk donker te worden en ging de een na de ander maar liggen.Dat was een hele onderneming.
Eerst moest die bivakzak op goede volgorde ingericht worden. We hadden twee matten, en drie zakken. Hoe zat het ook al weer?! Iedereen had wel een stapje van de uitleg onthouden en samen kwamen we een heel eind. Het was al flink koud dus besloten we al snel om alleen de laarzen uit te trekken. Met al die lagen aan zo de zak in. Maar om zonder sneeuw in je zak te krijgen , alledrie de ritsen te sluiten, viel niet bepaald mee. En daar lagen we dan!
Het grote schip was nergens meer te bekennen en ook de zodiac die ons gebracht had was pleite. Tot 6 uur de volgende moesten we het maar zien te redden. Twee crew leden van expeditie blenen ook achter om een oogje in het zeil te houden. Maar ja, echte hulp was ver weg.
Al heel snel hoorde we onze belgische buurman snurken, hoe was het mogelijk onder deze omstandigheden.Voor de verandering hebben we alletwee geen oog dicht gedaan.
Verder was er een oorverdovende stilte. De enige niet menselijke geluiden kwamen van afbrokkelende stukken gletcher. Met veel kabaal kwamen die in het water terecht.
Er hingen nog flinke puntjes op punt van breken.
Zo hebben we uren liggen niet slapen tot Sas om half drie echt moest af wateren. Dus alle ritsen weer open en proberen zonder te veel "schade " de laarzen weer aan te trekken. Dit alles zonder bed lampje! Wel waren er ontelbaar veel sterren. Veel meer dan wij op het noordelijk halfrond ooit zullen zien.
We hadden gelukkig ieder( want Cees was zo sociaal om mee te lopen) een klein zaklampje. Ja, welke kant was dat toilet nou eigenlijk op???? Cees dacht rechts maar Sas dacht links. Op die grove laarzen wilde we niet te veel lawaai maken maar liepen wel een beetje te argumenteren over de goede richting. Later bleek dat het precies rechtdoor was. Strompelend door de brokken oude sneeuw vonden we nog net op tijd het toilet. Weer eens iets anders dan met een wc rol onder je arm over de camping.En toem moesten we zo stram als wat weer in al die zakken. Cees was totaal de weg kwijt en is maar een beetje nonchalant met alles half open blijven liggen. En dat bij min 7.
Sas kreeg wonder boven wonder alles weer keurig dicht en lag als een mummie evengoed te klappertanden. We hoopten dat we met een lege blaas nog wel wat zouden dommelen, maar helaas. Wat waren wij blij dat om 5 uur het animatie team ons kwam redden. om 6 uur waren we weer terug in onze heerlijk warme hut.Na een chocomel(warm natuurlijk) besloten we nog even te gaan liggen.
Het ontbijt dan maar een keertje overslaan.
Ook dat is niet meer gelukt, maar we hebben 's ochtends wel een beetje rustig aan gedaan. Op het schip is een prachtige observatie lounge en daar is het goed toeven.